Turning Point... A fork stuck in the road!!!

Dumarating talaga ang pagkakataon kung saan ang tao ay darating sa punto na siya ay hihinto sa daan hugis salapang ng tirador... mamimili siya kung saan daan siya tatahak upang ipagpatuloy ang kanyang paglalakbay sa kanyang byahe sa buhay... mag mga kasamahang kailangan iwan dahil di yon ang landas na pinili nya...

Wag kang malulumbay... imbes ikaw ay matuwa dahil merun siyang lakas ng loob para sumubok sa daan na hindi mo tinahak... Iyo na lang pakatandaan may darating din na bagong kasama sa paglakbay at ipananalngin na muli sa dulo ang mga dating kasama ay makadaupang palad.

"Mahirap maging emotionally attached sa bagay na alam mong hindi din magtatagal - Di Licop"

Mahirap na masarap... seize the moment ikaw nga dahil malamang sa malamang na hindi na muling mauulit ang tagpo kung saan makakahalubilo mo ang mga taong ito...

[ang emo ng blog ko... pero totoo!!! hahaha... i hate you 05.24.11]

ortigas - pagkain capital para sa mga taga mega!!!

Flat tops by ricoa... On of the all time favorite chocolate ng mga
pinoy... This has been in the market for quite sometimes. I remember
that it only cost 50 cents per piece when it first touches my
tongue... But now it cost php 1.50 per piece... Any ways! Its still
our favorite no matter what! And be pass on to generation next...

kababayan!

Kababayan is one of the most famous bread for meriende of Pinoy... No
body really knows where the name came from but thr hell... This really
taste good... Von apetite!

Mobile blogging

Testing my 1st mobile blog

Mahal na Araw sa Bundok Banahaw'

Hahayaan ko na muna ang papipilit na magsulat sa wikang ingles kay di at tina (common friends) at ako ay susulat sa wikang kinalakhan ko...

Medyo matagal na din nung huli akong mag blog dahil sa sunod sun

od na mga byahe ko... Nag simula ito nung mahal na araw. Kinailangan kong pumunta ng bundok banahaw para ipatikim sa mga tao ang aming bagong produktong kape at sardinas. Nung patungo pa lang kami ay ayos naman ang pakiramdam ko, ngunit palapit na kami ay biglang uminit ang pakiramdam ko na parabang ako'y lalagnatin. Pag lapag namin sa paanan ng bundok, kami muna ay nag ikot-ikot para maplano namin ang aming g

agawin. Maraming bayarin bago makarating sa bundok dahil alam nila na maramingdayo kayo pinagkakitaan nila to... Samut sari din ang mga panina na inyong makikita. Pag katapos namin ikutin ang paanan ng bundok. Kami ay tumungong lucena para dun magpahinga. Kinailangan ko uminum ng gamut pat matulog ng maaga para maibsan ang aking nadarama. Buti na lang ng sumunod na araw ay ayos na ang aking pakiramdam. Muli kami ay tumungo sa nasabing bundok para isagawa ang aming layunin... Bitbit ang mga produkto sa loob ng aming mga bag! Kami any namigay sa aming mga nakakasalbong at sa mga naliligo

sa batis. Sa simula ay ayaw nilang tanggapis sa pagaakalang may kapalit ang aming pinamimigay, di nag laon ay sila na mismo ang lumalapit para manghingi. Sa dulong kanan nag batis ay may hagdang bato patungo sa isang kweba. Dito ang mga diboto ay nagtitirik ng kandila ang nag aalay ng panalangin. Sa loob nito ay may mga artal kung saan nakalagay ang mga rebulto ni Kristo at ni Inang Maria. Tyiempo naman na may isang deboto na nakikipag usap sa isang matanda para tulungan xa manalangin. Tinanung ni lolo "anu bang gusto mong ipanalangin natin..." Sumagut ang ale "kaligtasan at masaganag buhay po!" Pagdakay nagsimula nang manalangin si lolo sa malalim na tagalog. (Mas malalim pa sa tagalog ko...) Pagkatapos namin mamigay, muli kami ay bumyahe tungong Lipa Batangas para maghanda kinabukasan. Habang nasa byahe ay naisipan namin bisitahin ang mga simbahan na aming madaraanan. Halos naka anim na simbahan kami bago kami nakarating sa aming destin

asyon. Nag gabing iyoan, kami ay nag lasing na dapat ay kahapon pa namin ginawa ngunit hindi natuloy dahil masama ang aking pakiramdam.

Kinabukasan kami ay tumulak na pa Maynila para g

unitain ang mahal na araw sa piling ng aming pamilya...

Naulan

Pagkatapos ng isang linggong pag iikot sa kanlurang Luzon… napagtanto ko na kailangan ko na mag pa gupit. Dahil ang bieber look ko ay hindi na naaayon sa panahon at sa aking trabaho…

Mga Dahilan:

· Pag gising ko sa umaga… tayu tayu na sil

a at ayaw sumunod sa gusto kong ystilo… nag mamarunong na xa…

· Pangalawa, sa init ng panahon ngaun laluna sa probinsya ay tumatagaktak ang pawis at nanunulay sa mahaba kong bangs.

· Magastos na siya sa shampoo… (dapat mag tipid)

Kaya’t naisipan ko na mag pagupit ng ayon sa panahon… Tsdaaannn!!!!

Bahagyang kalbo sa bilang na tres ng aparatong tinatawag na razor. NYAHAHAHA!!!

Pagkatapos ko sa barbero ay anung ginhawa ang aking nadama… ang hangin na dumarampi sa aking ulo ay napakalamig… agad akong umuwi para maligo dahil sa mga maliliit na buhok na kumapit sa aking damit at balat. At sa pagbibiro nang pagkakataon… biglang dumilim ang ulap at agad na bumuhos ang malakas na ulan…

Naalala ko ang mga kapwa ko ka empleyado (di,tina,nads)... “Naku! Kahit hindi nila ako kaibigan… nag aalala ako na mahirapan silang umuwi mamaya…” Agad akong nag palit ng saluwal at naligo sa mala yelo sa lamig na ulan. Dinama ko ang pag tama ng bawat butyl ng ulan sa aking muka! Para kang nasa shower… Naalala ko tuloy nung kabataan ko pag na ulan… inaabangan naming ang pag apaw ng estero at maging isang malaking swimming pool ang kalsada. Wala kaming pakialam kung madumi at mabaho ang tubig baha o kung kami ay mmakasagap na sakit. Bastat ang mahalaga ay ma-enjoy namin ang pagkakataong iyon.

Da best talaga ang hapong iyon… nag pa pray ako at nagpasalmat sa pagkakataong maranasang muling maligo sa ulan…

Positive...

“Be Positive… Even if others cannot, even if others will not…”

There comes a time thou try to be positive in everything, people around you will pull your string up to the extent that you cannot take it any more. What would you do?! Rage?! Brawl?! Word war!? Or just simply, stay cool, think it over and say “Kalma! Kalma! Kalma….”

The Life’s secret is… being happy! To do that, we need to be positive in all aspect (thou it hard) even in the most difficult times of our lives. We have to enjoy every moment for we shall pass that road one time. No turning back and no play back! Every time we commit mistakes, we usually stay in that moment instead of moving forward. We forget that we still have more time to come to never commit same mistakes in the future.